Afgelopen week schreef iemand een mooie reactie op ons forum over een programma dat ze bij ons volgt. Ze vertelde dat ze tijdens de reis zo’n diepe ontspanning had ervaren, dat de spieren in haar rug vrijwel helemaal waren losgekomen.

Ze eindigde haar bericht met:

“Nu maar hopen dat deze ook los blijven🤞🍀”

En juist dat ene zinnetje bleef bij me hangen.

Want hoe vaak zeggen we wel niet:

“Ik hoop dat het zo blijft.”
“Ik hoop dat het gaat lukken.”
“Ik hoop dat ik me morgen nog steeds zo voel.”
“Ik hoop dat er iets gaat veranderen.”

Ik moest meteen denken aan iets wat mijn vriendinnen en ik altijd tegen elkaar zeiden. Zodra iemand begon met: “Ik hoop dat…”, riepen we: “Hopen laat je achter op de wc!” 😂

Een beetje flauw misschien, maar er zit eigenlijk een heel mooi inzicht achter. Want op het moment dat je zegt: “Ik hoop dat…”, vertel je jezelf tegelijkertijd dat hetgeen waar je naar verlangt er blijkbaar nog niet helemaal is. Je plaatst het als het ware buiten jezelf. Ergens in de toekomst.

En daarmee duw je datgene wat je juist wilt ervaren onbewust een stukje van je af. Net zoals die andere “hoop” die je inderdaad achterlaat en doorspoelt op de wc 😉

Misschien gebeurt het.
Misschien blijft het.
Misschien krijg ik het.

Maar niet: het is er nu.

Wat gebeurt er als je in plaats daarvan zegt:

“Ik voel wat er nu in mijn lichaam is veranderd.”

“Ik voel de ruimte die is ontstaan.”

“Ik vertrouw erop dat mijn lichaam deze verandering integreert.”

Of zelfs:

“Dit is mijn nieuwe staat van zijn.”

Voel maar eens het verschil.

Bij “ik hoop dat het zo blijft” zit vaak nog een stukje angst om het weer kwijt te raken. Bij “dit is mijn nieuwe staat van zijn” stap je veel meer ín de ervaring. Je erkent wat er nu al is. 

Let de komende dagen eens op hoe vaak je het woord “hopen” gebruikt. En sta eens stil bij de vraag: hou ik mijn verlangen op afstand door erop te hopen, of durf ik het daadwerkelijk toe te laten als een mogelijkheid in mijn leven. 

Kan ik stoppen met hopen op wat ik verlang en het in plaats daarvan nu al erkennen, voelen en bekrachtigen in mijn leven?

En mocht je jezelf toch betrappen op een “ik hoop dat…”?

Dan weet je vanaf nu waar je die hoop mag achterlaten 😉🚽

Lieve groeten, Regina

P.S.: Lees je dit blog en denk je “maar ik voel het gewoon nog niet”, dan is dat niet erg. Het kan zijn dat je bijvoorbeeld middenin een verhuizing zit, een burn-out of een scheiding, en dan is “ik hoop dat het beter wordt” geen teken van falen, het is het enige wat je op dat moment hebt. Dat mag er zijn. Het wordt pas een probleem als je over een jaar nog steeds hetzelfde zinnetje uitspreekt, zonder dat er iets veranderd is. Dus kijk eerlijk waar je nu staat. En zet daarna een stap, hoe klein ook, van hopen naar voelen 💫