03-06-2026

Ik voel dat er 2 bewegingen in mij aanwezig zijn. Aan de ene kant duwt dit jaar mij nog steeds naar buiten. Om meer van mijzelf te laten zien, mijn eigen pure creativiteit te laten stromen zonder handleiding, in mij laten ontvouwen zonder oordeel of twijfel, vanuit een diep innerlijk vertrouwen en overgave. 

Aan de andere kant voel ik dat ik juist regelmatig naar binnen mag keren, elke dag: gewoon zijn. Niks moeten of doen, alleen aanwezig zijn, voelen waar mijn behoefte ligt, waar ik van op- en openbloei en soms alleen stil zijn, aanwezig zijn en meer even….niet. Wat soms best nog wel eens moeilijk is zodra ik weer intune in de snelheid waarin we ons nu bevinden.

Een hoop dingen houden op te bestaan, bepaalde werkwijzen, denkwijzen, doelen, gewoontes, omdat het simpelweg niet meer resoneert. Dit vraagt om moed en volledige belichaming van mijzelf, hier en nu, aanwezigheid. Moed om geloofsovertuigingen, bepaalde realiteiten te doorbreken, los te laten, nieuwe verbindingen aan te gaan. Stoppen met wat ik altijd deed en openstaan voor nieuwe ervaringen die ik nog niet eerder heb ervaren.

Dat vraagt innerlijke kracht en zelfliefde: van binnenuit vrij bewegen zonder aan iets bekends vast te houden. Een eerste stap zetten in het onbekende, telkens weer, en vervolgens weer zakken in mijzelf. Omdat hier geen handleiding voor is, kan dit niet geforceerd of geanalyseerd worden; het ontstaat vanuit innerlijke rust en ontspanning, en van daaruit weer een nieuwe stap, een nieuwe beweging. Dat is hoe ik dit jaar tot nu toe ervaar.

Tegelijkertijd voel ik dat deze beweging al langer in mij aanwezig is. De afgelopen twee jaar bouwde zich dit langzaam op, in mijzelf en was ook in het collectief voelbaar. Alsof er stap voor stap ruimte werd gemaakt om eerst nog los te laten, te transformeren en af te ronden wat niet langer resoneert bij mijn hart.

Het bewustzijn was er al maar het mocht nog volledig gevoeld worden. Maar nu voelt het anders. Alsof de voorbereiding voorbij is. Alsof er geen excuses meer zijn om niet voluit in beweging te komen en te gaan leven vanuit mijn diepste kern.

Voluit leven zoals ik nog niet eerder heb geleefd en aan de andere kant vertragen en ruimte maken, voelen wat zich mag ontvouwen. Door aanwezig te zijn in het moment waardoor er ruimte ontstaat om mijzelf te openen, toe te staan en mij te laten verassen door wat er allemaal in mij aanwezig is, wat altijd al aanwezig is geweest in mij.

Een nieuw ritme, een ander ritme, mijn natuurlijke ritme: niet één vaste richting in 1 tempo, maar na elke stap vertragen, bijsturen wat op dat moment wél of niet kloppend voelt en vervolgens onvoorwaardelijk weer een richting instappen die misschien in mijn hoofd niet logisch is, maar wel goed voelt.

Elke stap is geen definitief vastgelegd pad, maar een nieuwe afstemming die mij uitnodigt mezelf vanuit steeds diepere lagen te ervaren, wie ik in mijn allesomvattendheid ben….. en daar voorbij.

In verbinding  , Ursula