Door Ursula Hilgers

26-06-2025

Mijn lijf staat vaker aan, zelfs als ik bewust rust neem. Om me heen, bij mijn kinderen, vrienden en omgeving lijken dingen sneller te botsen: conflicten, misverstanden, overtuigingen die zich vastbijten en elk hun eigen verhaal lijken te gaan leven.

Het valt me op dat er collectief zoveel opspeelt nu. Oude thema’s die we dachten te hebben afgerond, komen opnieuw naar boven. Niet zachtjes, maar met een lading die je niet zomaar kunt negeren. Patronen op persoonlijk vlak, in familielijnen, collectief. Alles lijkt nu tegelijk onder druk te staan, alsof alles op springen staat. Zelf merk ik dat stukken die ik al had aangekeken, nu nog eens doorvoeld willen worden, dieper, eerlijker, rauwer, vanuit een nog diepere harttrilling. Alsof er iets van binnenuit los wil komen. Misschien herken jij dit ook?

Patronen en overtuigingen die vooral bij mijn kinderen spelen, maar ook situaties waarin ze betrokken worden door onverwerkte pijnstukken van anderen, raken iets ouds en dieps in mij. Ze maken nu situaties mee die ik herken uit mijn eigen kindertijd. Stukken waarvan ik dacht dat ik ze al had doorvoeld, komen opnieuw langs. Niet omdat ze niet geheeld zijn, maar omdat er nog steeds een emotionele lading op een diepe laag in mij aanwezig is.

Hun proces beweegt iets in mij. Soms voel ik de neiging om het over te nemen, om het op te lossen, zodat zij het niet hoeven dragen zoals ik dat ooit deed. Maar juist daarin ligt de uitnodiging om mezelf opnieuw liefdevol te ontmoeten, in de diepte van wat hier aangeraakt wordt.

Maar vooral om er écht te zijn. Aanwezig, met zachtheid, voor mezelf én mijn kinderen. Om hen de ruimte te geven om op hun eigen manier hier doorheen te gaan. En vanuit innerlijke rust, wanneer zij erom vragen, naast ze te staan en ze te ondersteunen.

Dit alles kan soms overweldigend, verwarrend en ook best vermoeiend voelen. Of het nu in jezelf afspeelt of dat je het bij anderen om je heen ervaart, het raakt iets dieps in je hart en je lichaam. Alsof je zenuwstelsel voortdurend aan het verwerken is wat er allemaal door je heen en langs je heen beweegt. Ik merk het aan vermoeide spieren, spanning op mijn kaken en ik ervaar een collectief verdriet. De diepste lagen in onszelf vragen om gezuiverd te worden, om los te laten wat niet resoneert met onze harttrilling.

Iedereen ervaart dit op z’n eigen manier. Voor de een uit zich dit in onrust, voor de ander in uitputting, door nog steeds dat innerlijke conflict: het verlangen om dieper in je hart te zakken, terwijl je tegelijkertijd nog vasthoudt aan het oude. Eén ding is onontkoombaar: het oude verliest zijn grip, omdat het tijd is om los te laten wat ons niet (langer) dient.

Ik kan nu niet anders dan met regelmaat nog meer rust te nemen, alles in en om mij heen te observeren en dat wat er nog in mij om aandacht vraagt ruimte te geven om het er te laten zijn, om dit niet meer vast te houden. Ook om dicht bij mijzelf te blijven, want er gebeurt veel in het collectief.

Zorg voor jezelf en voor jouw innerlijke rust. Hiermee ondersteun je niet alleen jezelf maar ook anderen om je heen. Als anker in het veld, jouw trilling draagt bij aan het collectieve veld. We gaan hier allemaal doorheen: van identificatie naar hartbewustzijn, vanuit overgave.

In verbinding 💕, Ursula