26-06-2025
Mijn lijf staat vaker aan, zelfs als ik bewust rust neem. Om me heen, bij mijn kinderen, vrienden en omgeving lijken dingen sneller te botsen: conflicten, misverstanden, overtuigingen die zich vastbijten en elk hun eigen verhaal lijken te gaan leven.
Het valt me op dat er collectief zoveel opspeelt nu. Oude thema’s die we dachten te hebben afgerond, komen opnieuw naar boven. Niet zachtjes, maar met een lading die je niet zomaar kunt negeren. Patronen op persoonlijk vlak, in familielijnen, collectief. Alles lijkt nu tegelijk onder druk te staan, alsof alles op springen staat. Zelf merk ik dat stukken die ik al had aangekeken, nu nog eens doorvoeld willen worden, dieper, eerlijker, rauwer, vanuit een nog diepere harttrilling. Alsof er iets van binnenuit los wil komen. Misschien herken jij dit ook?
Patronen en overtuigingen die vooral bij mijn kinderen spelen, maar ook situaties waarin ze betrokken worden door onverwerkte pijnstukken van anderen, raken iets ouds en dieps in mij. Ze maken nu situaties mee die ik herken uit mijn eigen kindertijd. Stukken waarvan ik dacht dat ik ze al had doorvoeld, komen opnieuw langs. Niet omdat ze niet geheeld zijn, maar omdat er nog steeds een emotionele lading op een diepe laag in mij aanwezig is.
Hun proces beweegt iets in mij. Soms voel ik de neiging om het over te nemen, om het op te lossen, zodat zij het niet hoeven dragen zoals ik dat ooit deed. Maar juist daarin ligt de uitnodiging om mezelf opnieuw liefdevol te ontmoeten, in de diepte van wat hier aangeraakt wordt.
Maar vooral om er écht te zijn. Aanwezig, met zachtheid, voor mezelf én mijn kinderen. Om hen de ruimte te geven om op hun eigen manier hier doorheen te gaan. En vanuit innerlijke rust, wanneer zij erom vragen, naast ze te staan en ze te ondersteunen.
Dit alles kan soms overweldigend, verwarrend en ook best vermoeiend voelen. Of het nu in jezelf afspeelt of dat je het bij anderen om je heen ervaart, het raakt iets dieps in je hart en je lichaam. Alsof je zenuwstelsel voortdurend aan het verwerken is wat er allemaal door je heen en langs je heen beweegt. Ik merk het aan vermoeide spieren, spanning op mijn kaken en ik ervaar een collectief verdriet. De diepste lagen in onszelf vragen om gezuiverd te worden, om los te laten wat niet resoneert met onze harttrilling.
Iedereen ervaart dit op z’n eigen manier. Voor de een uit zich dit in onrust, voor de ander in uitputting, door nog steeds dat innerlijke conflict: het verlangen om dieper in je hart te zakken, terwijl je tegelijkertijd nog vasthoudt aan het oude. Eén ding is onontkoombaar: het oude verliest zijn grip, omdat het tijd is om los te laten wat ons niet (langer) dient.
Ik kan nu niet anders dan met regelmaat nog meer rust te nemen, alles in en om mij heen te observeren en dat wat er nog in mij om aandacht vraagt ruimte te geven om het er te laten zijn, om dit niet meer vast te houden. Ook om dicht bij mijzelf te blijven, want er gebeurt veel in het collectief.
Zorg voor jezelf en voor jouw innerlijke rust. Hiermee ondersteun je niet alleen jezelf maar ook anderen om je heen. Als anker in het veld, jouw trilling draagt bij aan het collectieve veld. We gaan hier allemaal doorheen: van identificatie naar hartbewustzijn, vanuit overgave.
In verbinding 💕, Ursula
Heel herkenbaar. Ik ben soms zomaar emotioneel of juist geirriteerd. Mijn lontje is korter en mijn lijf heeft overal pijntjes. Ook slaap ik onrustig en ben ik veel wakker terwijl ik juist wel heel moe ben.
Het helpt mij om te lezen dat ik hier niet de enige in ben. Dat helpt om niet wie te luisteren naar die schreeuwert in mij die van alles roept. Het helpt om te voelen en te kijken of het wat het aanraakt en daar dat dan juist even maar te laten zijn.
Ik ga door exact hetzelfde. Dacht ook dat het allang verwerkt was. Daarnaast ook ineens slaapklachten en hoor dat ook veel van mensen om mij heen. Fijn dan dat dit, de higherspiritacademy, er is.
Hoi Brandina, dank voor je reactie.
En ja, opeens moeilijker in slaap komen tot helemaal niet slapen (zonder reden) komt nu ook vaker voor.
Lieve groet, Ursula
Zo herkenbaar,inderdaad tijd voor rust lekker de natuur in op blote voeten.En alles omarmen wat zich aandiend.Dank je voor deze post resoneert altijd met mij neemt mijn twijfels weg.Dit is gewoon wat er gaande is.
Hoi Gerda,
Dank voor je reactie.
Ja de natuur is een mooie geleider om alles in jezelf weer te laten stromen en tot rust te komen.
Lieve groet, Ursula
Dank je wel Ursula voor je bericht, dat geeft me inzicht in mijn eigen proces en de moed om door te gaan en te hopen dat het goed komt🙏🫶
Hoi Henny,
Dank voor je reactie.
Lieve groet, Ursula
Lieve Ursula, dank je voor je openhartigheid, liefde en wijsheid. Dit komt voor mij op het juiste moment. Wat je schrijft is zo herkenbaar voor mij. Nog diepere lagen van verdriet kijken me aan. Ik voel nu opnieuw dat ik er met liefde naar mag kijken en het met heel mijn hart mag voelen.
Hoi Kitty,
Dank voor je reactie en het delen van je beleving hierin.
Lieve groet, Ursula
P.s. net als Stefanie…..pijntjes aan spieren, botten, ( heb bewust ander en duur bed gekocht, (vlgs. Mij een ook nog eens een miskoop!)
Ik lig de hele nacht wakker. En ben zoooo moe dan en val plm. Om 08.00u in slaap en ga dan door tot 12.00u. Nergens zin in. Ik ben gewoon KAPOT .
Ik zeg er wel even bij, dat mijn leeftijd aardig hoog is…..86 jaar …..( dus ik dacht dat het daaraan lag) , oud-zijn is zeker niet leuk, vind ik., maar ik wil nog niet dood. Doe veel op computer! Ik wil van ALLES op de hoogte blijven. Vooral spiritueel.. ook voel ik trillingen onder mijn benen.!!!! Geen idee, wat dàt nu weer is……
Oh jeetje, had ik dan toch gelijk?
Al heel lang hoor ik s nachts , haast elke nacht, vreemde geluiden, zoiets als draaiende motoren, zoals zware bussen, maar die staan er dan NIET!!!!!
Toen dacht ik aan iets in de lucht….maar ik zie niets en als ik buiten sta, hoor ik het niet meer. En in huis wel. Ik heb me verzoend met het idee, dat het momenteel een rare wereld is
Hoi Riny,
Dank voor je reactie.
Lieve groet, Ursula
Ja, er speelt van alles. Vandaag voelde ik me zo uitgeput en dacht, wat is dit? Heb ook opeens zonne allergie gekregen en voortdurend jeuk. Voel me hierdoor nog kwetsbaarder.
Al een paar weken speelt dit.
Maar de hele erge vermoeidheid is echt slopend. Ook een paar weken terug iets met een vriendin. Grote issue. In contact met haar, ik kon het niet meer. Het is nu loslaten en echt voor mezelf kiezen. Dat ben ik dus niet gewend, echt voor mezelf te gaan staan en me niet schuldig te gaan voelen. Want een piep stemmetje zegt dan ook …… ja, weet wat je doet hoor …….. Vanavond zou ik naar yoga gaan, maar ook dat kon ik niet opbrengen en dacht toen… luister naar jezelf….Het is toch mijn leven?? Doen wat goed voelt, het gaat toch om mij??
Daarom waait het ook zo: de spanning moet uit de lucht, het wordt allemaal wel weer lichter, beter en vrijer…..
Hoi Edith,
Dank voor je reactie en voelbare beleving.
Lieve groet, Ursula
Voor mij ook herkenbaar.
Al weken een uitgeblust gevoel, wel dingen willen doen maar niet weten waar je zin in hebt. Pijnlijke spieren en gewrichten, emotioneel, onrustig zijn over de toekomst , vaag door de dag heen gaan etc.
Mijn vader is ernstig ziek en een volwassen
zoon met allerlei problemen.
Ik wijt het hier vaak aan maar ik voel dat het ook collectief is.
Het verschil is nog soms lastig te onderscheiden maar voor beide geld dat ik probeer om in de rust te blijven.
Hoi Stefanie,
Dank voor je reactie.
Sterkte met je vader en inderdaad je ruimte nemen wanneer dit zo voelt.
Lieve groet, Ursula
Zo herkenbaar, mij valt het erg op dat ik enorm gespannen kaken heb terwijl ik zelf nu geen stress ervaar en een diepe vermoeidheid en vreemde pijntjes in mijn lijf die komen en gaan. Als ik er bij stil sta brengen de pijntjes me naar herinneringen uit het verleden. Tijd om nog rustiger aan te doen en nog meer naar eigen lijf te luisteren.
Hoi Saskia,
Dank voor je reactie. Ja, inderdaad, echt rustiger aan doen wanneer je lichaam hier om vraagt en goed naar je lichaam luisteren, die heeft momenteel veel te verwerken.
Lieve groet, Ursula